Samotna jak matka

Nieoczywistą rzeczą, która przyszła w pakiecie z rodzicowaniem, była samotność. Te godziny w domu z dzieckiem, potem z dwojgiem i więcej, kiedy trudno powiedzieć co gorsze: bieganie od malucha do prac domowych czy czas, kiedy małe śpi, a ty niby masz wolne, ale tyle rzeczy do zrobienia i przecież nie wiadomo, kiedy toto wstanie. I w obu przypadkach rozpaczliwa potrzeba zamienienia choć dwóch zdań z osobą dorosłą, a na to nie ma co liczyć. Godziny ciągną się niemiłosiernie, najmniejszy problem urasta do potwornych rozmiarów, kurczy się za to samoocenia i wiara w to, że jeszcze kiedyś będzie inaczej. Nie ma się komu wyżalić na trudności okołodzieckowe (a zawsze jakieś są), żeby usłyszeć, że to normalne, albo przegadać możliwe wyjścia z sytuacji. Odpalają się najgorsze "tradycyjne" wzorce - wrzaski, bicie, marudzenie, frustracja. Nie ma też z kim porozmawiać nie-o-dzieciach, tylko o tym, co się (jednak) czyta, co w kinach, w muzyce, na mieście.
Owszem, wraca wieczorem pan domu, ale to trochę komunikacja z kosmitą z innej galaktyki, a trochę za dużo zmęczenia z obu stron. Owszem, jest rodzina, są jakieś koleżanki i znajome z placów zabaw, ale...

No właśnie. Myślałam wtedy dużo, jak to wyglądało kiedyś i czy tylko mnie jest tak, że chce się wyć do pralki, do garów i do kolejnego iii względnie mamooo. Doszłam do wniosku, że jeszcze całkiem niedawno (z perspektywy historii gatunku) mamy działały razem, a dzieciaki chowały się w naturalnych żłobkoprzedszkolach (pewnie wymieniając się przy okazji florą i fauną). Kiedy i dlaczego się popsuło? Nie jestem socjologiem, widzę tylko parę rzeczy: zamknięcie w - niewielkich przecież - rodzinach (po co ci obcy ludzie w domu? mamusia przyjedzie, jak uzna za stosowne, i rzetelnie skrytykuje wszystko, w świętym przekonaniu, że pomogła), mniejsza liczba dzieci (miałam fajną koleżankę z porodówki, chwilę łaziłyśmy razem z wózkami, a potem ona wyprowadziła się z miasta; drugiej takiej osoby w mojej okolicy nie było), źle postawione punkty ciężkości (nie wyjdę z dzieckiem do koleżanki, bo muszę zrobić pranie obiadek odkurzanie - jakby piorun miał walnąć od tego, że dziś się porobi u niej, jutro u mnie), no i fobia niedzieciatych (całe mnóstwo znajomych skreśliło mnie, kiedy urodziłam pierwsze dziecko - nie dlatego, że gadałam tylko o kupach, ani nie dlatego, że nie mogłam już pić wódki do trzeciej w nocy; skreśliły/skreślili od razu, bez próby kontaktu z Martą-matką, bez sprawdzenia, że nie szukam darmowej pomocy, tylko kogoś, do kogo nadal można gębę otworzyć).

Było parę fajnych przebłysków, kiedy znajome zechciały pobyć z nami w komunie, a potem kiedy dwa razy trafiłam na rewelacyjne nianie. Odkryłam prostą prawdę, że dwie baby i pięcioro dzieci to zawsze lepiej niż jedna baba z jednym dzieckiem - nie tylko dlatego, że można się choćby wysikać w spokoju, ale przede wszystkim dzięki tej cudownej możliwości porozmawiania w trakcie obierania ziemniaków czy wieszania prania. Jakoś zupełnie inaczej się wtedy działa. Był też niedzieciaty kolega, który - będąc najstarszym z dużej rodziny - kompletnie nie przejmował się wiszącym praniem czy raczkującym berbeciem i po prostu wpadał do mnie jak dawniej. Były wspólne wakacje czy inne wyjazdy z zaprzyjaźnionymi rodzinami, kiedy wszystko się jakoś tak po prostu układało.
Była też pewna dawka szaleństwa, kiedy z trąblem w wózku czy w chuście, czy w ogóle z małym stadkiem, robiłam rzeczy dziwne i lekko desperackie, byle tylko nie w domu, nie kręcić się "od pieca do proga". Zapewniam, że dzieciaki wyszły na tym lepiej, niż gdyby musiały zmierzyć się z matkopodobnym produktem zastępczym w czterech ścianach.

Nie mam już malutkich dzieci i w ogóle jestem życiowo na innym etapie, ale jeszcze pamiętam. Patrzę teraz, jak parę bliskich mi osób ląduje w domowym więzionku, a zepsute mechanizmy babskich komun nadal nie funkcjonują. Życzę więc wszystkim mamom, żeby radziły sobie lepiej niż ja wtedy, żeby organizowały się jak kury w "Chicken run" i żeby absolutnie nie dawały sobie wmówić, że "masz bachora, to se z nim siedź w domu". Niewiastom z mego pokolenia życzę z kolei, żeby raczej zamilkły na wieki, niż powiedziały córce czy synowej "a po co tam będziesz szła", względnie "co oni tak u ciebie ciągle siedzą". Albowiem matka jest (często) istotą stadną!

Z cyklu zdarzenia nieoczywiste

Dzieć3 zostawiła na basenie świeżo kupione okularki, co zauważyła dopiero wychodząc z szatni. Wróciła, poszukała, zajrzała na basen - nie ma. No dobra, wróciłam ja, zapytałam ratownika, obeszłam basen przyglądając się dokładnie - nie ma. Wtem! zauważyłam w wodzie chłopca w identycznych okularkach. Co mi tam, zapytam jego rodziców. Zagaiłam, że córka właśnie takie same okularki dziś kupiła i czy nie widzieli... na co pani z pewnym zawstydzeniem, że owszem, leżały te okularki na brzegu, no to wzięli, i syn się właśnie w nich nauczył nurkować. Na co ja też z zawstydzeniem, że OK, będziemy tu jeszcze z 45 minut w barze siedzieć, więc niech mi po prostu odniosą, jak będą wychodzić.
Odniosła.

Pomysł na historię alternatywną

A gdyby w 1918 (19, 20, 21) w Polsce przeforsowano koncepcję, że stolicą ma być Poznań albo nawet Gniezno?
[wstawić narodową ściemę, która to uzasadnia]
Wiecie, o co mi chodzi? Od samego początku aparat rządząco-urzędniczy rekrutowany przede wszystkim z dawnej administracji pruskiej, a nie rosyjskiej (a potem ich wychowanków).
[und keine Polnische Wirtschaft]

Fiut nie ma progów!

Zaskakujący finał dyskusji inżynieryjno-muzycznej.

BTS - produkt doskonały

Minęły 2 tygodnie od koncertu BTS w Berlinie i dojrzałam wreszcie do tego, żeby go opisać.
Było fajnie!
Nie, nie zostałam fanką k-popu, ale warto było zobaczyć i usłyszeć. Kawałek, który się nawet nieco do mnie przyczepił, wrzucę w komentarzu.
A było to tak:
Dziecko 12-letnie nawijało mi na uszy, że koniecznie chce na koncert. Do Korei albo USA. Na co ja, że no way, ale jakby kiedyś mieli trasę po Europie... No i, skubani, przyjechali.
Więc otóż BTS jest bóstwem zazdrosnym i nie uznaje konkurencji. Koncert w Mercedes Benz Arena był wielogodzinnym nabożeństwem ku czci BTS, tylko BTS i wyłącznie BTS. Przed koncertem - zdjęcia pod ścianką BTS, pokazy tańca do muzyki BTS, nabywanie pałek świetlnych z logo BTS (o tych za chwilę) i tak dalej. W hali - klipy BTS i zbiorowe śpiewy już na ponad godzinę przed koncertem. Żadnego supportu, nie do pomyślenia.
Show zaczął się w zasadzie punktualnie i trwał prawie 3 godziny. 3h grania, 3h publiczności śpiewającej z pamięci po angielsku i koreańsku, 3h pisków i wrzasków fanek. W warstwie muzycznej - można kochać, nienawidzić albo przyjąć do wiadomości. Są przebłyski. Wizualnie dopracowane, niezłe chorełki (samego zespołu i dodatkowych tancerzy), kostiumy, światło, bieganie po rampach. No właśnie, światło. Oprócz biletu za ponad 100 euronów, obowiązkowym gadżetem fanki jest pała świetlna za dodatkowe 50 eur. Pałę rejestruje się (przed koncertem przy stoliczku u prawdziwego Koreańczyka w maseczce) albo przez apkę (wszędzie instrukcje, jak pobrać i skonfigurować), po czym centralne sterowanie ustawia kolory i miganie pał w całej sali. Efekt mega.
Poza warstwą stricto koncertową jest oczywiście i ta, hm, emocjonalna. Siedmiu ślicznych chłopczyków (ale nie dajmy się zwieść azjatyckiej smukłości - lat mają po dwadzieścia parę, nie naście) rzucających do kamer powłóczyste spojrzenia dobrze umalowanych oczu. Na portalach dla fanek można obejrzeć, jak jedzą makaron albo bawią się brzoskwinią. Żadnych związków, żadnych żon i dzieci, stary numer boysbandów - zobaczcie, w zasadzie jesteśmy do wzięcia, cali jesteśmy wasi!
Panowie z BTS pracują na ten efekt solidnie: na koncercie sporo było przerywników na przemowy do publiki, podziękowania za dobrą energię, różne tam cieplutkie gesty i słodkie ryjki.
W każdym razie nie żałuję, że byłam, bo teraz wiem dokładnie, jak to działa. BTS - produkt doskonały.

Nieprawidłowo przerżnięte bułki

Morskie Oko (stare schronisko), czerwiec, 7 w nocy. Mam iść z dwoma kolegami na Przełęcz pod Chłopkiem, co samo w sobie nie jest proste, a do tego jeden z kolegów jest 1/2-góralem, a drugi po AWF. Obudziłam się i myślę: kurwa, oni będą spali do 9, potem śniadaaaanie, a potem na trasie będzie to co zawsze - dajesz dajesz Martecka i żadnego zrozumienia, że ja tam nie pobiegnę, choćbym bardzo chciała. No to, myślę sobie, wstanę i zrobię śniadanie, wyruszymy o 8 i będę miała jakieś szanse.

Wstałam.

Kuchnia w nowym MOku jeszcze nieczynna albo wrzątek jeszcze zimny, w każdym razie żeby zrobić herbatę, musiałam na ładne oczy pozyskać maszynkę od zapoznanych taterników. Pozyskałam.

Odpakowałam pasztet, serek i co tam jeszcze. Pocięłam pomidora czy inne ogórki. Poprzecinałam każdą bułkę na pół, posmarowałam, obłożyłam.

Budzę kolegów i mówię, że jest żarcie. Wstają, wychodzą na ganek gdzie to wszytko stało, i jeden (ten góral) mówi: Martecka, ale to są nieprawidłowo przerżnięte bułki, powinno się kroić TAK! [i tu pokazuje gestem, że w poprzek na małe plasterki].

No i od tej pory nie robię kanapek facetom. Ani nikomu :)

...

Chcesz mieć dziurę w ścianie? - Powiedz Wodnikowi "nie wyjdziesz stąd".