O kolei

Bardzo pozytywne ostatnio doświadczenia z Kolejami Dolnośląskimi (oraz całkiem inne doświadczenia z Kolejami Niedolnośląskimi) skłaniają mnie do spisania takiej historyjki ze studiów.
Lektorat z angielskiego prowadził przez pewien czas native, a konkretnie - inżynier od konstrukcji ciężkich ze Seattle, bez szczególnego przygotowania pedagogicznego, który na zajęciach opowiadał po prostu o tym, na czym się znał. Nie pamiętam już jakim tropem poszło w stronę rozchodzenia się dźwięku w metalach i opowieści "...so when a cowboy wants to know if the train is coming, he puts his ear to a railway track..." - co pewien kolega skomentował:
IN EUROPE, WE USE TIMETABLES.

Teoria Pudeł

Dawno miałam spisać Teorię Pudeł w Ciemnym Korytarzu.

Masz w życiu / w głowie ciemny korytarz, przez który musisz przechodzić parę razy dziennie (tygodniowo, rocznie). W korytarzu stoją pudła, o które za każdym razem się wywalasz - albo przynajmniej solidnie walisz w piszczel - i mówisz: o kurwa, znowu te pudła!
Z Ważnych Przyczyn (TM) w korytarzu nie da się zainstalować oświetlenia, no a jakoś tak wychodzi, że za każdym razem zapominasz zabrać latarkę. Nie ma co pytać o tak szalone posunięcie, jak POSPRZĄTANIE KORYTARZA, to znaczy wywalenie zbędnych pudeł i ustawienie reszty pod ścianami, bo przecież nie masz czasu na takie rzeczy, wcale tam tak często nie chodzisz, a w ogóle to ludzie nie sprzątają korytarzy i żyją, po co wydziwiać.
I nie mówmy o tych siniakach na goleni, podbitym oku i szramach na policzku, dobrze?!

PS. A ze mną bywa tak, że największe, najbardziej gratne pudło wywlokę sobie na środek przejścia i jeszcze pomaluję w kwiatki i serduszka i TO JEST MOJE PUDŁO i nie dam go ruszyć!!!

Crawl of life

1. Występować na WOŚP.
2. Kibicować przyjaciołom występującym na WOŚP.
3. Podpisywać dziecku zgodę na wolontariat na WOŚP.
4. Zostać beneficjentem WOŚP na oddziale geriatrycznym.

Kuchnia to nie IT, w kuchni trzeba myśleć

Chyba już mogę się przyznać.
W finalnej fazie przygotowań do Wigilii wlałam pół szklanki roztopionego miodu do gara z barszczem zamiast do kutii, po czym zamaskowałam to sokiem z 2 cytryn i łyżką pieprzu.

Wpis nr 100 (a jak nie, to co?)

Jedną z nielicznych rozsądnych opinii o samobójstwie usłyszałam kiedyś od policjanta, który po sprawdzeniu, że lokator pewnego mieszkania był w nim sam i że nikt mu nie pomógł w wyskoczeniu z 5 piętra, powiedział: nasza rola się tu kończy, każdy ma prawo rozporządzić swoim życiem jak uważa za stosowne (serio, użył słowa "rozporządzić"). Zastanawia, czemu tak trudno to przyznać? Przeciwko samobójcom stoi nie tylko tradycja chrześcijańska (do stosunkowo niedawna wspierana przez prawo), ale i całkiem świecki przesąd. Jak on to mógł zrobić żonie, czy ona nie pomyślała o dzieciach, a co z rodzicami?! Nieproporcjonalnie mniej oburzenia budzi ktoś, kto jeździ "szybko, ale bezpiecznie", względnie szerokim łukiem omija cytologię; tam to "prywatna sprawa", ale jeśli zechciałoby się dobrowolnie umrzeć na sznurek - wtedy zgroza i JAK TAK MOŻNA.

A właściwie co jest takiego strasznego w stwierdzeniu "mam dosyć" i w zrealizowaniu tego? Dlaczego akurat to zakończenie życia wciąż gorszy?
Tylko niektóre systemy prawne dopuszczają eutanazję, a i to pod szczególnymi warunkami: ciężka, nieuleczalna choroba, ból nie do opanowania, wyczerpane inne możliwości i tak dalej. Czyli musisz przejść całą ścieżkę bynajmnej-nie-zdrowia i odpękać swoje, zanim pozwolą ci odejść legalnie i z fachową pomocą. Bez tego pozostają metody garażowe, a potem - wredne komentarze.
Na szczęście już niesłyszane.

W stepie szerokim, którego okiem...

...tak sobie nuciłam w hostelowej kuchni, szykując herbatę i kawę. Obok nieduży dzieciak dobierał się do kartonu z mlekiem. "Adaś, zostaw, potrzebne nam ciepłe mleko z garnka, tatuś przyniesie..." - zawołała babka, zapewne matka Adasia, od stolika, przy którym siedziała z dwójką mniejszych dzieci i facetem. Garnek stał tuż obok mnie, więc zapytałam, czy im podać. Czy babka odpowiedziała "Tak, poproszę?" - nie. A może "Won, obca babo, od naszego rodzinnego mleczka?" - też nie. Od razu przeszła do "No widzisz, jaki ty jesteś!" w kierunku męża. Tak, wiem, mogłam się nie wtrącać...

PS. Mleko miało maksymalnie 40 stopni, mały szmergiel mógł je bezpiecznie zanieść na stół. Ale przecież jakoś trzeba wychować kolejne pokolenie facetów przekonanych, że nie nadają się do niczego poza obroną Jasnej Góry!

Socjologia małomiasteczkowa

Dziś obserwacje z rynku w godzinach przedwigilijnych. Na zakupy wypchnięto ostatnią linię obrony, jak w husyckim wagenburgu (ranni, wyrostki, woźnice wozów) - desperacko  czytają z kartki "masa krówkowa... ma pani coś takiego?" albo "śledzie... i... chyba śliwki", a nad głową unoszą im się dymki "co ja tu robię".
Socjologicznie jeszcze ciekawiej jest pod zakładem fryzjerskim: kolejka mężczyzn w różnym wieku z ponurym przymusem w oczach. Imperatyw, że chłop ma być na Boże Narodzenie ostrzyżon, nie był mi dotąd znany, ale im najwyraźniej tak - i to chyba dość boleśnie. Stoją, otoczeni siatami warzyw i butlami oleju, jarają jakby świat się miał zaraz skończyć, a ja się nie śmieję.