Ale o co chodzi

W pamiętnym roku 2020 zostajesz - haha - wykładowcą na Wyższej Uczelni, dalej zwanej WÓ. Najs. Nieco mniej najs jest ich standardowa umowa, w której jest parę punktów nie do przyjęcia, np. przeniesienie na WÓ praw autorskich do materiałów, z których szkolisz, i prawo WÓ do wykorzystania tudzież zmieniania tych materiałów w sposób dowolny. No to negocjujesz. Trwa to trochę, ale się udaje - podpisujesz umowę ze zmianami. Prowadzisz zajęcia przez rok 2020/2021. Płacą, jest OK.

Przychodzi rok 2021. Tadam, jest nowy komplet studentów, startujemy! WÓ pyta, czy chcesz taką umowę jak w ubiegłym roku. Doceniasz troskę, dziękujesz, chcesz. Przysyłają umowę. Starą, bez Twoich zmian. Piszesz, że pomyłka, załączasz skan z ubiegłego roku. Pani z sekretariatu obiecuje wyjaśnić w kadrach. Wtf. Czekasz. Dzwoni jakaś inna pani i informuje, że to ich umowa standardowa. Mówisz, że wiesz, dlatego właśnie w ubiegłym roku negocjowałaś i miałaś inną umowę. No to czy możesz jej przysłać na czerwono zmiany? WTF. Mówisz, że nie będziesz za nich wykonywać pracy sekretarskiej; przez telefon wskazujesz, które paragrafy były poprawiane. Pani się nieco fąfra, ale obiecuje poprawić. Niezadługo pani z sekretariatu przysyła umowę - tym razem dobrą, tadam! Drukujesz, podpisujesz, skanujesz, odsyłasz w załączniku. Procedura WÓ zakłada jednak, że muszą Ci też dostarczyć umowę na papierze pocztą, Ty masz podpisać i takąż pocztą odesłać. Przychodzi polecony. Zawiera wydruk umowy. Starej. Piszesz do pani z sekretariatu WÓ, że nie jest dobrze. Ona odpowiada, że masz odesłać pocztą starą umowę, to Ci przyślą nową. Odpowiadasz, że sorry, ale wrzuciłaś już do niszczarki. 

EDIT: przysłali nową umowę, podpisałam, odesłałam, zapłacili. Uff.

Wracajcie

Z cyklu opowieści moich ciotek - dziś wspomnienie (przyszywanej) ciotki Maliny o tym, jak umierała jej babcia. Historia zabawna podwójnie, bo usłyszałam ją na wakacjach w hacjendzie ciotki na Warmii, gdzie rzeczona ciotka goniła wszystkich niesamowicie wręcz do pracy, a opowiedziała z całą powagą - i aktorskim biglem - jako wspomnienie ze swej szlacheckiej rodziny, raczej nieświadoma ani dziedziczności, ani wynikającego zeń komizmu. Nadmienię, że ciotka żyje, bo to długowieczna rodzina.

Rzecz dzieje się - przed wojną, rzecz jasna - w majątku gdzieś bodaj na Lubelszczyźnie. Wiekowa seniorka rodu, dama elegancka, acz surowa i trzymająca żelazną ręką tak rodzinę, jak i służbę względnie pracowników rolnych, leży na łożu śmierci. Nie cierpi szczególnie, ale słabiutka już jest i wiadomo, że raczej prędzej niż później. Lekarze odstąpili, nie ma po co męczyć. Rodzina zgromadzona wokół w ciszy i z szacunkiem, służba w przedpokoju cicho klepie różaniec. Godziny mijają, babcia leży, rodzina milczy, służba klepie. 

Aż w końcu pani starsza otwiera oczy i stwierdza rzeczowo: Nic już dzisiaj z tego konania nie będzie. WRACAJCIE DO SWOJEJ ROBOTY.

Umarła dyskretnie nazajutrz.

Ladies and gentlemen, this is your publishing engineer speaking

Migracja writerów ze starożytnego CMS-a do gita przypomina wymianę krzeseł biurowych na bardzo nowoczesne, z mnóstwem ustawień i regulacji. Pokazujesz co i jak, która wajcha do czego, to oni nie - chcieliby być niewyczuwalnie przeniesieni na nowe krzesła i mieć wszystko wyregulowane do swego... jestestwa w sposób automagiczny. I ma tak jakoś samo być lepiej i wygodniej.

...A jak się spłuczka zatnie w toalecie damskiej na parterze, to na pewno przez te nowe krzesła!!!!!111

Fatalne zauroczenie

Katolicy mają pecha: o ile Jezus Chrystus zakumplował się z Marią Magdaleną, o tyle Karol Wojtyła niestety z Wandą Półtawską.

Jedna Musierowicz wystarczy

Dosyć bardzo lubię Martę Kisiel. No i ostatnio czytałam "Dywan z wkładką", a potem "Efekt pandy", z pewną obawą, że się pani Kisiel obsuwa w stronię, za przeproszeniem, Małgorzaty Musierowicz - której to autorki nie cierpię: ci wszyscy straszni mieszczanie, którzy nie rozmawiają jak ludzie i rzadko wyjaśniają sprawy wprost, tylko raczej obchodzą ważne tematy błyskotliwo-uszczypliwymi uwagami, dyskretnym kopaniem się po kostkach i strzałami w plecy zza węgła. Którzy uważają, że jak nie mówią głośno DUPA, to są w porządku. Jednakowoż po obu lekturach stwierdzam, że nawet jeśli kryminałko-obyczajówki Kisiel otarły się o Musierowicz, to bez penetracji :)

Mamy zatem kawałek bardzo zgrabnej językowo literatury zdatnej dla nastolatek i dla chwilowo nudzących się dorosłych. W zabawach stylistyczno-erystycznych nie giną takie zjawiska, jak seks czy zabijanie. Polecam zwłaszcza plot twist w drugiej części!

https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4944737/dywan-z-wkladka

https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4978770/efekt-pandy

Prawo Piątku

Jeśli w piątkowe popołudnie poczujesz się gorzej i trzykrotnie powiesz głośno i wyraźnie IDĘ SIĘ POŁOŻYĆ, to ze 125 m2 powierzchni mieszkalnej domu cała rodzina wybierze 4m2 pod drzwiami najmniejszej kanciapy, w której leżysz, żeby tam elokwentnie konwersować, flirtować z panią rehabilitantką, wrzeszczeć rozpaczliwie, grać na dudach, odpalać rakiety balistyczne i naśladować dźwięk gokarta wchodzącego w ostatnie okrążenie.

Těžká technika

Kojarzycie, jak wyglądają prace leśne w Polsce? Naokoło całego wyrębu wiesza się tabliczki "prace zrywkowe, wstęp wzbroniony" i tak one sobie wiszą przez sezon względnie kilka, i czasem się na tym terenie rżnie, a czasem nie. Dlatego turyści/grzybiarze te tabliczki olewają i wchodzą gdzie się da, chyba że akurat słychać piły czy harvestera tuż, tuż. Drogi są rozryte tymi harvesterami, ciężarówkami i traktorami przez cały okres zrywki i potem też zostają, no co pan zrobisz, tu się pracuje.

A więc zobaczyłam, jak to wygląda w czeskich Rychlebach, i teraz mnie cholera trzęsie z zawiści. Po pierwsze - trasę turystyczną zamyka się solidną taśmą od drzewa do drzewa, tak że zakaz wstępu jest bardzo, hm, dosadny. I słychać piły tuż zaraz, więc nie ma się co pchać. Bo ta taśma odgradza dokładnie kawałek, gdzie trwa wycinka danego dnia, i tylko przez ten czas, co pracują! Po fajrancie harvestery i traktory idą na bok, taśma też, więc jak chcesz czy musisz tamtędy przejść względnie przejechać rowerem, to proszę bardzo. Po drugie - robi się co tylko można, żeby drogę po ścince zostawić jak najmniej uszkodzoną. Sypią szuter jeszcze zanim wjedzie těžká technika, a zaraz po skończeniu danego kawałka wyrównują go koparką czy spychaczem najlepiej jak się da. Więc owszem, zostaje błoto, ale nie koleiny na pół metra.

Można sobie dla uspokojenia nerwów pospekulować, czemu u nich tak jest: z ogólnej czeskiej porządności i ogarnięcia? Czy dlatego, że cyklotrasa to ważna rzecz, której niszczyć nie wypada, bo ogólnie sport jest sprawą narodową i ogromnie poważaną? Czy też chodzi o zjawisko, które po czesku nazywa się ohleduplnost, a po polsku - patrzcie państwo - trudno znaleźć dla niego jedno słowo? Chodzi tak mniej więcej o liczenie się z innymi. "Vedte se ohleduplně"...