Pięć palców i fiut

Pięć palców i fiut - to liczydło, na którym Polak-katolik liczy przykazania. To znaczy do szóstego ogarnia, siódme zna ze słyszenia, a dalej już są smoki. Można to zresztą odnieść równie dobrze do niekatolików, a nawet ateistów, ale na rodzimym gruncie wyrosłych.

Niemodne jest na przykład przykazanie ósme, które w katechizmach leci tak: "nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu". W przekazie ludowym zachowało się z niego tyle, że uczy się dzieci, że kłamać jest nieładnie. Dzieci rosną, przekaz zostaje, bliźni i "przeciw" jakoś nie przebijają się do świadomości. A szkoda.
Jeśli dziadek Zenek zmyśla przy wódce z kolegami, jak to w sześćdziesiątym trzecim miał cztery naraz w Zielonej Górze na winobraniu, to ja się pytam, komu to szkodzi? Babcia nie słyszy, koledzy niedosłyszą, a cześć tych czterech naruszoną nie jest - z tej prostej przyczyny, że w ogóle nie istniały. W najgorszym razie dziadek może się skompromitować, jeśli ktoś z kolegów jednak dosłyszy i co gorsza przypomni sobie, że też na tym winobraniu był i pamięta jak było (a raczej: nie było), bo robili z Zenkiem w jednej brygadzie i mieszkali w jednym baraku.
Jeśli kłamiąc, chcemy tylko poprawić swój wizerunek, to ryzykujemy głównie tym, że jeszcze bardziej go spaprzemy - jak dziadek Zenek. No chyba że kogoś chcemy tym podrasowanym wizerunkiem do czegoś przekonać, a potem zostawimy go w sandałkach na zimę.
Hej! na mojej polanie sto owiecek stanie!
Ty, moja dziewcyno, pozieroj se na nie!
Ej polana nie moja, owiecek nie było,
Ej ale mie śwarne dziewce zalubilo...

Ale jeśli ktoś rozpowiada znajomym, że Wiesława (zamężna) podobno spała z Romanem (żonatym), kiedy odwiedzała go w Holandii, to może sporo szkody narobić niezależnie od tego, jakie są fakty. Te zresztą dość trudno ustalić na sto procent, jeśli się samemu nie było w jednej łożnicy wedle Wiesi i Romka (a po takich zdarzeniach, co ciekawe, gadatliwość raczej spada).
Albo opowiadając, że firma Krzew podejrzanie późno płaci, ale jaki mamy z nimi uzgodniony termin płatności, to tego już nie pamiętamy. Albo że firma Bulwieć była podobno niezadowolona z usług dostawcy Koszmarne Kłącza, a o co chodziło, tego nie sprawdzaliśmy, bo to przecież nie nasza sprawa. Albo że firma Potorocze GmbH co prawda wymiata, tak, tak, ale my z nią nie będziemy współpracować, bo słyszeliśmy, że ma problemy prawne; nie wiemy jakie, ale ostrożność nie zawadzi, no i najlepiej ostrzec też wszystkich dookoła.

Ginie w tym, a raczej: nigdy się nie znajduje, cel kłamstwa albo obmowy. Cel fałszywego (czy tylko niesprawdzonego) świadectwa, które dajemy przeciwko komuś; może z zamiarem zaszkodzenia, może jedynie bez myśli o możliwej szkodzie.
Denken tut weh.

Chamstwo tuż nad ziemią

Zatłoczony sklep, restauracja, kościół czy stadion. Zderzasz się z dzieciakiem. Wpadł ci pod nogi, szedł tyłem, może po prostu był niżej niż twoje pole widzenia. Mówisz "przepraszam", zanim sprawdzisz, z kim ten bachor jest, albo zanim każesz mu uważać? Nie sądzę. Zasady dobrego wychowania nie obowiązują wobec dzieci. Nie wiem czemu.
Dotarło to do mnie najpierw jak sama urosłam. Nie jakoś przesadnie: 160 cm i mało nobliwy wygląd raczej nie budzą postrachu w narodzie, a jednak - jakieś ćwierć wieku temu ludzie przestali się przede mnie wpychać, bezceremonialnie zwracać mi uwagę, trącać jak mebel, a i źle wydać resztę próbują tylko jak jestem totalnie nieprzytomna.
Drugą falę zdziwienia przeżywam teraz, kiedy wypuszczam do ludzi własne dzieciaki. Wygląda na to, że słowa "przepraszam", "dziękuję" i "proszę" zawierają alkohol, bo używa się ich raczej 18+.
5-latka poszła wyrzucić papierek do śmietnika w pociągu. Zderzył się z nią śpieszący się konduktor, skądinąd profesjonalny i sympatyczny gość, ale po tym zderzeniu nie było żadnego "przepraszam", tylko od razu: "z kim jest to dziecko?".
13-latce do WC na lotnisku wparowała w pośpiechu jakaś babka, bo zamek w drzwiach nie zaskoczył. Tu też nie nie padło ani słóweńko przeprosin, tylko naburmuszone "trzeba się zamykać!".
O, albo te polecenia. Niby "poproszę sól" byłoby krócej, ale jakiś dziwny przymus każe powiedzieć: "podaj dziecko sól dziadkowi, bo mi się nie chce wstawać".
Szkoła, mimo bajania jak to wychowuje, też potrafi być niezłym polem buraków. Uczycielka robi kółko, próbę do przedstawienia czy tam inne zajęcia wyrównawcze przed lekcjami (dla niedzieciatych: mówię o godzinie typu 7 w nocy). Coś jej wypadło i nie mogła przyjść. W ilu przypadkach spróbuje zawiadomić dzieciaki, żeby tego dnia nie przychodziły? A jeśli wypadło w ostatniej chwili, to przynajmniej przekaże info przez woźną albo poprosi kogoś dyżurującego, żeby wywiesił kartkę "przepraszam, kółka dziś nie będzie, zapraszam za tydzień - Pipsztacka"? Rzadsze niż skalny smok, że tak zacytuję wieszcza.

Nie rozumiem, nie podoba mi się to, nigdy mi się nie podobało. Nie znajduję pociechy w tym, że - jako dama starsza in spe - będę już tylko bardziej zbierać honory. Wiem albowiem, że wystarczy znaleźć się na OIOM-ie względnie w innym ZOL-u i znowu traci się prawo do ludzkiego traktowania, tym razem dożywotnio.

Komu chomika, komu?

Czy branie zwierzaków domowych to nie jest anachroniczny egoizm, pomnażanie mniej lub bardziej wynaturzonego życia dla głupiej rozrywki? Koty nie chronią już naszego zboża przed myszami, psy nie pilnują stada przed wilkami, świnek morskich nie jemy. Więc po co one się muszą z nami męczyć?

Ćwiczenie z metaforyki

Zakładając, że w zyciu ino narty i dupcenie (heej), zastanówmy się, jakiej formie seksu odpowiada świeży sypki śnieg przy 10-stopniowym mrozie :)

Skąd się biorą straszne baby

Serio, niejedna z nas chciała być księżniczką, którą dzielny książę przenosi na rękach przez potok. Zmieniamy się dopiero jak wylądujemy na środku tego potoka - dupą na twardych kamieniach, w zimnej wodzie po szyję. W zasadzie nie ma znaczenia, czy księciu się odwidziało, czy mu siły nie starczyło... Po prostu uczymy się, że lepiej zdjąć buty i przejść samej.

Święty Polski Najebany

Zachwyciła mnie przeogromnie Wiola Walaszczyk swoim aligatorem Bogdanem i poniekąd babcią Wierzbą (https://www.youtube.com/watch?v=GWcUbYQr-pU) i to - jak zwykle u mnie w głowie - ma warstwy.
Po wierzchu po prostu jest to lepszy standup niż jakikolwiek polski, jaki dotąd widziałam - co akurat nie było szczególnie trudne, no ale fakt pozostaje faktem. Szczere jak chuj i zaiste fajnie, że takie mamy młode pokolenie, a nie same grzeczne piczki poograniczane z jednej strony kościółkiem, a z drugiej feminiźmikiem. (Grzeczne piczki z mego pokolenia właśnie przeobrażają się w babcie Wierzby i dociera do nich zwolna, że medalu za grzeczność w tym życiu nie będzie.)
Trochę głębiej - śmiech to pierwszy krok do odbrązowienia rzeczonej babci Wierzby aka Matki Polki, ale dziś nie będzie już więcej o niej, tylko o drugim bohaterze dramatu: aligatorze Bogdanie, czyli Świętym Polskim Najebanym. No bo jak opowiedzieć sobie tę historię bez śmiania i bluzgów, to co tam się dzieje? Dorosłe dzieci wyciągają naprutego ojca z wigilii firmowej i wiozą matce do domu. A w zasadzie CZEMU? Nie mam nic przeciwko temu, że dorosły facet pije, nawet jeśli będzie od tego tańczył sprawdzając fugi w podłodze i jeszsze kurwa Kawiarenki, i tak dalej. Jednakowoż czy dorosły facet nie potrafi sobie zamówić taksówki, czy tam w inny sposób opracować powrotu z imprezy? Jakie przykazanie, przepis względnie cokolwiek racjonalnego mówi, że wynosić go z imprezy i odwozić do domu musi rodzina? Wańkowicz bardzo ładnie opisał, jak tęgo chlać, samemu sprawy ogarniać, a rodziny w to nie mieszać. Można? Można.
Jednakowoż nasza tradycja rodzinno-narodowa uczy, że Święty Najebany podlega szczególnej ochronie, a dzieci wysysają z mlekiem matki (względnie sokiem babci Wierzby, którą przecież obiecałam zostawić w spokoju), że tak trzeba. Bo...? Bo kurwa nie wiem co. Bo wyjdzie na dwór i zamarznie? Bo będzie leżał na ulicy i co ludzie powiedzo? Bo najpierw jego Święte Najebanie pielęgnowała matka, potem żona, a teraz pałę przejęła córka.
A dlaczego mi to tak robi? Nie jestem DDA, nie jest to mój problem rodzinny, ale jestem z pokolenia, które uczono, że Świętemu Najebanemu wszystko wolno. Szedł ulicą od lewa do prawa? Ty mu ustąp, dziecko, bo jeszcze ci krzywdę zrobi. Szczał jak pies pod płotem? Nie patrz, pan jest pijany. Zaczepiał i bredził? Nie zwracaj uwagi. Żadnych granic dla uchlanego typa, żadnego tam wezwania milicji - ustąpić, ukryć się, odejść w swoją stronę. Albo coś takiego: lato, zatłoczony autobus; mam 21 lat i cienką kieckę, i czuję przez tę kieckę, że mnie ktoś maca po dupie. Odwracam się - jest, napruty, bezczelny. Podniosłam wrzask, ten próbował mnie opluć, w końcu po żenującej szarpaninie on wysiadł, ja zostałam. Wzrok współpasażerów oburzony. Na niego? Nie, na mnie, za awanturę. I półgłos starszej pani gdzieś z tyłu: przecież on był pijany. Jakieś pokraczne rozgrzeszenie i błogosławieństwo w jednym.

Вшей нет

Niedługo będę w hobby wpisywać "odwszawianie gminy". Na 9 godzin przed umieszczeniem dziatek w placówkach oświatowych (po feriach) stwierdzam uroczyście: wszy brak (вшей нет). Oraz produkuję takie oto pisemko.

Do:
Urząd Miasta i Gminy Kąty Wrocławskie – Zespół Obsługi Jednostek Oświatowych
Przedszkole Publiczne w Kątach Wrocławskich
Szkoła Podstawowa nr 2 w Kątach Wrocławskich
Zespół Lecznictwa Ambulatoryjnego w Kątach Wrocławskich

Szanowni Państwo,
dziękuję bardzo za wykonanie w Przedszkolu i Szkole jednorazowego sprawdzenia włosów dzieci pod kątem wszawicy. Zgodnie z przedstawionym przez ZOJO dokumentem „Stanowisko Departamentu Matki i Dziecka w Ministerstwie Zdrowia w sprawie zapobiegania i zwalczania wszawicy u dzieci i młodzieży”, uprzejmie proszę o prowadzenie dalszych działań profilaktycznych, tj. regularnych kontroli higienicznych – sugeruję raz w miesiącu. W tym celu proponuję nawiązanie stałej współpracy przez Przedszkole Publiczne z pielęgniarką/higienistką, tak jak ma to miejsce na przykład w Szkole Podstawowej nr 2.
Z poważaniem,
Marta Bartnicka.