Paragraf 22, popkorn i tak dalej

Jakoś na początku studiów spotykałam się z parę lat starszym chłopakiem. Grał thrash i charakteryzował się mrocznym poglądem na życie i świat ("życie to gówno"), pewnie dlatego, że mieszkał na najponurszym blokowisku Wrocławia, w ogromnym mieszkaniu, w którym ojciec - emerytowany milicjant - najczęściej dłubał coś przy boazerii w korytarzu, jeśli akurat nie byli z matką na działce. Po metrażu przemykał się też młodszonastoletni brat. Obrazu niech dopełni stojąca w pokoju mego chłopaka meblościanka, a na niej kryształy, które stać tam niestety musiały, ponieważ... no, był jakiś ponury powód rodzinny.
Zdarzyło się tak, że starzy na działce, młody z kolegą grają w gry czy też oglądają coś w telewizorze, a ja w pokoju z kryształami, razem z jego właścicielem. Godnym wzmianki rekwizytem tego popołudnia okazał się jednak nie żaden z kryształowych koszmarów (które ofiarnie i życzliwie chciałam parę razy wyjebać przez okno, ale pomysł nie spotkał się z uznaniem), a lekko używany egzemplarz "Paragrafu 22", który pożyczyłam właśnie od kolegi z roku (mieszkał nieopodal) i który - egzemplarz, nie kolega - tymczasem leżał spokojnie w mojej torebce.
I otóż w niezbyt odpowiednim momencie dotarło do nas, że młodszy brat woła starszego po imieniu - głośno i dość niecierpliwie. Był nauczony, że do zamkniętych drzwi się dobijać nie należy, niemniej jednak darł się tak, że facet wyszedł z łóżka, przyodział się nieco i poszedł na ratunek. Ja zostałam.
Zwiad wykazał, że przyczyna dramatycznego nawoływania była następująca: chłopcy zgłodnieli przy grze (filmie?), postanowili zrobić popkorn i zawołali starszego brata do sprawdzenia, czy już dobry. Zdaje się, że rozmowa braterska przebiegła dość żywiołowo. W każdym razie mój chłopak wrócił do pokoju, gdzie zastał mnie co prawda nadal nieubraną, za to dogłębnie zaczytaną w "Paragrafie" i machającą niecierpliwie ręką, że tak tak, zaraz, tylko doczytam do końca strony. Teraz myślę, że zachowałam się trochę nietaktownie.

Kre...da to wielka rzecz

Jedną z ulubionych anegdot branżowych mojej matki było jak ktoś napisał kredą na tablicy:
KONFERENCJA FIZYKI JĄDROWEJ
SPAŁA
14 DNI
Wreszcie mogę z dumą kontynuować tradycję anegdotką z MT Marathonu w Pradze, gdzie w ramach prezentacji projektów pojawił się na tablicy wpis:
PARALLEL CRAWL
COFFEE AREA

Trawa jest zawsze bardziej zielona po drugiej stronie czasu

Ciekawe, czy kiedyś było tak, że jak się już człowiek wyuczył rzemiosła albo orki i siania, gotowania krupniku i karmienia piersią, to miał spokój przez resztę życia i nie musiał się uczyć ani C, ani githuba, ani sieci neuronowych; nie musiał wybierać wciąż nowego tabletu, waluty kredytu ani kalendarza szczepień. Wiadomo było, że jak nie zmarznie ani burza nie wytłucze, to się zbierze; jak dzieci nie umrą, to urosną.
A może wcale nie? Może strach przed burzą, wojną, głodem i śmiercią dziecka na tężec był tak wielki i realny, że wcale nie było łatwiej? Może poziom stresu w życiu jest mniej więcej stały, ograniczony tylko wytrzymałością układu nerwowego homo sapiens. Nie wiem.

Kundel Fisher Price

Jest taki gadający pies Fisher Price, jakoby edukacyjny dla dzieci. Gada nawet z sensem i dość mało obrzydliwym głosem. Jedna z nielicznych zabawek wydających dźwięki, która u nas przetrwała - nie została ani eksmitowana do dziadków, ani uciszona przez pana elektronika (bo rozliczne kolejki, karuzelki itp. pizdryki jeździły, świeciły, ale nie ryczały - przeciąć właściwy kabelek, jak na filmie, i spokój).
No więc pewnego wieczoru wieszam spokojnie pranie w korytarzu. W całym mieszkaniu ciemno, mam tylko małe światełko w łazience. W trakcie wieszania zahaczam niechcący o pudło, na którym leży ten cholerny pies, i słyszę z ciemnego kąta: A KUKU, WIDZĘ CIĘ!

Kwity z pralni, czyli list do siebie

Widząc, że każdy kolejny wyjazd z dziećmi na wakacje/ferie to powtarzający się sajgon pakowania i kilku pierwszych dni, wpadłam na pomysł spisania na gorąco, o co się za każdym razem potykam (teoria pudła w ciemnym korytarzu będzie innym razem). Dałam tę listę mądremu człowiekowi, który potem przysyłał mi ją na 2-3 dni przed kolejnym urlopem. Zasadniczo działa, więc się dzielę.

To, że dzielę się akurat na koniec wakacji, wygląda na złośliwość - ale nią nie jest. Lista powstała, kiedy moich dzieciaków wakacje szkolne jeszcze w zasadzie nie dotyczyły i można było jeździć kiedykolwiek. Więc może akurat komuś z dziećmi nieszkolnymi coś z tego przyda się już teraz?

[Jak napisałam - lista zasadniczo działa, co nie zmienia faktu, że wyjazdy z dziećmi to u mnie trudny temat. Jeszcze trudniejszy, niż wyjazdy ze sobą...]

1. Spakować ciuchy i kosmetyki na 3 dni przed wyjazdem. Rzeczy z prania i bieżące leki dorzucać sukcesywnie, ale podstawy pozbierać wcześniej.

[Nigdy nie doszłam do tego poziomu doskonałości, raczej dzieci zaczęły się pakować same. Na 3 dni przed wyjazdem zaczynam robić pranie, uzupełniać zapasy kosmetyków i leków.]

2. Zabrać klocki drewniane dla małego dziecka i zabawki do piaskownicy.

3. Zabrać ręczniki papierowe, chusteczki higieniczne i worki na śmieci.

4. Osobiście spakować żywność (pamiętać o herbacie i akcesoriach do niej!) i wszystkie warte zabrania rzeczy z lodówki. Nie zostawiać niczego, co się zmarnuje/zepsuje.

[Ważne dla ludzi, którzy nie zostawiają nikogo na gospodarstwie na tydzień-dwa.]

5. Zabrać termosy, najlepiej po jednym dla każdego.

6. Przypomnieć dzieciom, żeby wybrały i spakowały coś do czytania, gry planszowe, robótki.

7. Zabrać buty zmienne pozwalające wyjść na dwór: zimą turystyczne + zimowe, latem turystyczne + kalosze. Na każdy wyjazd zabrać chlapacze dla każdego dziecka.

8. Przypomnieć sobie, co się ma dowieźć w dane miejsce albo dla znajomych (oddać książki, podrzucić zabawki itd.).

9. Mieć plany na wyjścia/wyjazdy na wypadek pytania "co dziś robimy?", ale założyć, że zacznie się od tych najmniej wymagających (patrz też następny punkt).

10. Przez pierwsze dni pozwolić dzieciom kręcić się koło chałupy, taplać w potoku (budować bałwana), odświeżać/nawiązywać kontakty i spokojnie poczekać, aż nabiorą chęci na wyjścia/wyjazdy. Zamiast się tym stresować, lepiej znaleźć coś swojego do robienia w tym czasie.

11. W miarę możliwości łączyć wycieczki z innymi dziećmi, to motywuje. Dawać się dzieciom nakręcić czyjąś opowieścią o fajnej trasie/miejscu.

12. Robić dni przerwy na odpoczynek, spełnianie życzeń albo pobawienie się z innymi dziećmi (np. jak jakieś znajome przyjadą) i w tym czasie wykroić czas na coś swojego (patrz też 6).

13. Z seksem trochę tak jak z innymi "dorosłymi" planami - dawać szansę, nie przejmować się jeśli okoliczności przeszkodzą (tylko dawać następną :)

Nie wchodź, bo spadniesz!

Jesteśmy tak wychowani, że w 90% mówimy "spadniesz", mimo że jest to mało prawdopodobne albo potencjalne szkody są znikome. Generujemy w ten sposób (zależnie od temperamentu i wrażliwości dziecka):
- samospełniającą się przepowiednię,
- poczucie stałego zagrożenia,
- biały szum.
Na czeskich placach zabaw jest jakby ciszej, a śmiertelność dzieci nie jest większa.

Gdyby proboszcz była matką

A jak już doczekamy księży-kobiet, to wyobraźcie sobie taką sytuację: msze świąteczne do odprawienia o 9:00, 10:30 i 12:00 w trzech kolejnych wioskach, dziecko trzeba karmić co parę godzin, auto wysiadło, niani nie ma bo święto, więc trzeba pojechać pick-upem, trąbla puścić na dywan w kościele, mszę odprawić bardzo sprawnie, a jak małe zacznie piskać z głodu, to wysłać ministranta do auta po butelkę i nakarmić w trakcie ogłoszeń duszpasterskich i liczyć na to, że przed kupą zdąży się z błogosławieństwem.
Wizja zainspirowana przez księdza z Nowego Gierałtowa, który przyjechał na mszę do Bielic z małym osiołkiem, którym się opiekuje, i poradził sobie bdb. Pani kościelna mówi, że nie gniewa się o ten jeden rozbity wazon.