Уважаемый Сергей Васильевич

Tekst poszedł 28/02/2022 na FB Siergieja Łukianienki. 01/03/2022, zgodnie z przewidywaniem, Siergiej Wasiliewicz wyrzucił Ewę ze znajomych, a mnie zablokował. Zaszczycił mnie jednak przy tym komentarzem, który wklejam na końcu. Prawdę mówiąc nie spodziewałam się, że Wielki Pisarz w ogóle zechce zauważyć i cokolwiek odpowie.

Z kronikarskiego obowiązku dodam, że tekst na rybkę pisał za mnie Yandex Perevodchik, a potem postedytowałam w Wordzie z rosyjską klawiaturą online. Job jewo duszu, jak mi trudno pisać cyrylicą!

Уважаемый Сергей Васильевич, позвольте мне сказать Вам пару слов, пока Вы не заперлись в своем интернет-бункере 🙂
Прежде чем я напишу что-нибудь про меня, я должнa сказать это: мне ужасно жаль Русских ребят, которые гибнут на Украине черт знает за что. По возрасту это дети моих друзей из песочницы: в 1977-79 годах я ходила в детсад Незабудкa в Дубне под Москвой (родители поехали туда по контракту заниматься ядерной физикой и взяли меня с собой). Россия - страна, где я узнала две лучшие (не считая секса) вещи в жизни: плавать и ходить на лыжах.

С Вашей литературой познакомила меня Ewa Skórska, которой я (как инженер-компьютерщик) немножко помогала отредактировать второе издание перевода Ваших книг с мотивом Глубины, о чем мы рассказывали на конференции переводчиков в Варшаве в 2017 году (пожалуйста, попробуйте text-to-speech, а потом Яндекс Переводчик - лучший в мире машинный переводчик для русского, которому Google мог бы всего чистить GPU). Я читала много других Ваших произведений в переводе Евы и считаю Вас замечательным писателем.

https://youtu.be/SiGrBPhacmo

Но я считаю тоже, что артист имеет право быть глупым. В наибольшей степени это относится, конечно, к художникам и музыкантам: например, Вы смотрите на изображение и плачете от восторга, но как поговорить с художником - он дурак. Или артистка у рояля богиня, а если она встанет и заговорит, то, к сожалению, полная идиотка.

Право на глупость предоставляется писателям, разумеется, в гораздо меньшей степени. Если бы на одной странице Вашего произведения входило в Глубину с компьютера, а на другой - из холодильника, то это не читалось бы хорошо, да не в 2000 (сейчас, в эпоху интернета вещей, это было бы даже приемлемо - примите эту идею в подарок!). Вы пишете охуительно хорошо!

При этом Вы в полной мере пользуетесь своим правом на глупость в оценке политической ситуации в Украине и России. Скажу так: российская империя никому, кроме русских империалистов, не нужна, и дай Бог, чтобы идея ее восстановления пошла побыстрее нахуй. Я из Польши, не очень сильной страны, которая уже несколько сот лет ебется с Русскими как бабушка с телевизором; вы несколько раз вторгались к нам, и никогда не было чему радоваться. Однажды, правда, наш король хорошо трахнул вашу царицу, но потом отдал ей почти полстраны в подарок. Слишком дорого. Поэтому мы здесь, в Центральной Европе, предпочитаем иметь за соседа Украину, даже "under construction", чем Великую Русь в нескольких цветах. Поэтому, хоть мне и жаль русских мальчишек, погибающих в Украине, я бы сама насыпала им семечек в карманы 🙁

Это может быть трудно для Вас понять, что идея империи, однако, может быть не самой хорошей, да как психиатр, наверное, лучше меня знаете механизмы защиты, которые затрудняют принятие неудобной правды. Например, Золотая Орда долго не могла принять к сведению, что какие-то Русские хотели бы иметь свое государство, но Вы помните из школы: в конце концов, они все-таки поняли. Британия тоже несколько сотен лет не понимала, что Ирландия может быть отдельной страной, но и каким-то образом эти знания освоили (с семтексом в жопе и томиганом за ушами, но освоили). А теперь, Сергей Васильевич, пришло время Русским понять, что Украина - отдельная страна и что лучше будет с этой страной торговать, чем ее оккупировать. Я понимаю, что Вы хотите подбодрить своих ребят, но это пустая трата времени: они играют в дерьмо.

В дальнейшем лучше всего на вашей войне с Украиной выйдет Китай. С тех пор, как Россия присоединила Сибирь, Ваша экономика стоит на продажи того, что в Сибири можно выкопать, срубить, словить или поймать. Китай спокойно ждет, когда Европа перестанет покупать российский газ и другое сырье - тогда Китай сможет купить все это дешевле. Я думаю, что господство Китая в мире наступит еще при нашей жизни, а Россия мчится как дура с Америкой в ускорении этого процесса. И зачем?

Odpowiedź Siergieja Łukianienki:

Уважаемая Марта! Вы вынудили меня убрать из друзей Еву, что мне было очень грустно сделать. А теперь потоком своего безумия пытаетесь испортить мое традиционно хорошее отношение к полякам. Поэтому я просто поставлю вас в бан, а выброс ваших эмоций оставлю на всеобщее обозрение. Как говорил царь Петр - "чтоб дурь каждого была видна".

Life is short, just don't

Szanowni, nie róbcie już tego. Nie umawiajcie się ze mną, żeby odwołać. Nie piszcie, że chcecie wpaść na kawę, żeby przestać się odzywać po piątej próbie przełożenia. Nie planujcie przyjazdu, żeby najpierw skrócić go trzy razy, a potem zrezygnować. Nie flirtujcie, żeby za chwilę zasłonić się wyciągniętą z kąta, na podobieństwo zardzewiałego pasa cnoty, szanowną małżonką. Jeśli odpowiadam na Wasze wołanie "niech ktoś ze mną wyjdzie na miasto", to odpowiedzcie wprost "ale nie ty", zamiast kluczyć i mnożyć trudności. 

Wam być może chodziło o sam proces planowania, o sprawdzenie, że komuś na Was jeszcze zależy, o nakarmienie ego albo tam nie wiem o co jeszcze, a ja to zawsze biorę serio. Podobno taka dosłowność to cecha ludzi z Aspergerem - nie wiem i nie będę się dla Was diagnozować ani zmieniać. Raczej będę coraz bardziej nieprzyjemna z każdym kolejnym z(a)wodem z Waszej strony. I jakoś zupełnie się nie boję, że przestaniecie się (ze) mną bawić, jeśli to ma tak wyglądać :)

(I straszliwie się cieszę z tych wszystkich osób, co tego nie robią).

She's all muddy now!

Rzecz działa się latem 2002 w Irlandii. Z trzema dżentelmenami byłam na wyjeździe, który rozpoczął się od zakupów w Dublinie przy ulicy, nazwy nie wspomnę, gdzie po jednej stronie były najlepsze sklepy muzyczne - tam zostały kupione flażolety, nagrania, nuty i inne ważne rzeczy - a po drugiej sexshopy, gdzie wybraliśmy dla innego dżentelmena typowy-prezent-z-Irlandii opisany na opakowaniu jako "inflatable bonking sheep" (wyguglajcie sobie). I tak się jakoś stało, że wątek RUCHANIA OWIEC stał się leitmotivem dwutygodniowej wycieczki, co może nie pozostawać bez związku z faktem, że jeden z obecnych tam dżentelmenów jest rodowitym góralem spod Zakopanego i zna absolutnie wszystkie dowcipy na ten temat.

A teraz przenieśmy się jakieś 10 dni później do Black Valley, doliny obłędnie pięknej, ponurej i odludnej. Akurat nie padało, więc poszliśmy na dłuższą wycieczkę, taką bardziej dróżkami niż w góry. No i idziemy między łąkami, aż tu patrzymy, a w rowie szamoce się spora owca, która najwyraźniej utknęła w czasie ucieczki z pastwiska. Naokoło nikogo, ani ludzi, ani zabudowań. Głupio byłoby tak zwierzę zostawić - zdechnie z głodu czy z wyczerpania albo sobie coś połamie w tym rowie. Koledzy potraktowali sprawę poważnie i wzięli się wyciągać bydlę, co nie było proste, bo owca była dorodna, spanikowana i wierzgająca, a rów głęboki i pełen błotnistej wody. Było dużo szarpaniny i kurwowania, jakaś dźwignia z drąga też była w robocie, ale w końcu się udało! Owcę wyciągnęli i przepchnęli przez ogrodzenie na pastwisko, gdzie podreptała, na oko cała i zdrowa, i dość obojętnie wzięła się do skubania trawy.

I wtedy nadjechał jakimś gruchotem owczarz - taki klimatyczny irlandzki dziadek w kaszkiecie i gumofilcach. Zmierzył wzrokiem wygięte ogrodzenie, sponiewieraną owcę, moich równie ubłoconych, nieco zdyszanych kolegów i powiedział z przyganą w głosie: She's all muddy now! ALL MUDDY!!!

Pewna wizja niemal zmaterializowała się w powietrzu nad łąkami Black Valley, a koledzy poczuli się skarceni.

Jak być dziewczyną

Jak być dziewczyną? Zbiegły mi się na półce dwie książki o nastolatkach z niezamożnych, wielodzietnych rodzin - "Panna Nikt" Tomka Tryzny i i "Dziewczyna, którą nigdy nie byłam" Caitlin Moran. Zatem można dorastać trudno, erotycznie i tragicznie albo trudno, erotycznie i wesoło. Na szczęście bliżej mi do bohaterki Moran, co łatwo poznać po tym, że żyję. A czy może być łatwo? - Tego nie wiem.

https://lubimyczytac.pl/ksiazka/157028/panna-nikt

https://lubimyczytac.pl/ksiazka/296687/dziewczyna-ktora-nigdy-nie-bylam

 

Regulamin templariuszy

Pamiętacie, jak Eco w "Wahadle Foucaulta" zastanawia się nad regulaminem templariuszy - że skoro zakazuje się kląć, zadawać z kobietami niewiernych albo jeździć we dwóch na jednym koniu, to nie dlatego, że nikt tego nie robił, tylko właśnie dlatego, że działo się to nagminnie? Odlegle - acz rzeczowo - kojarzy mi się to z lansowanymi od czasu do czasu wzorcami "tradycyjnej rodziny": XIX-XX-wieczne niemieckie lokowanie kobiet w rejonie "Kinder, Küche, Kirche"; promowanie idealnych pań domu w USA lat 50-tych; wreszcie współczesne TradWives i ziomeczkowie, którzy ich spektakularnie poszukują. 

Otóż: gdyby te wzorce opisywały coś powszechnego, to najprawdopodobniej w ogóle nie byłoby warto o nich tak trąbić. Za każdym razem, myślę, przebiły się do powszechnego przekazu dlatego, że były głosem wołającym o coś, co chwilowo byłoby komuś do czegoś potrzebne, ale realnie tak znów za bardzo nie istniało. 

Niegdysiejsze Niemry miały, zdaje się, niezły udział w prowadzeniu biznesów i gospodarstw, bo na żonę kuchenno-dekoracyjną mało kto mógł sobie pozwolić, więc "K, K, K" pozostawało fasadą. Powojenne kowbojki były nieźle wyemancypowane zastępowaniem mężczyzn w fabrykach, transporcie i na farmach, więc upychanie ich na siłę w roli pocieszycielek strudzonych żołnierzy wyszło tak sobie. No a współcześni kandydaci na alfamaczosów są tak zabawni, jak niezrównany Tom Cruise w "Magnolii": https://youtu.be/bbanWHx5AFQ

PS. Dla nieznających filmu dodam, że postać jest raczej tragikomiczna, z nieprzepracowanymi mother issues.

Kosmici zawsze lądują w USA

 

https://www.filmweb.pl/.../Nie+patrz+w+g%C3%B3r%C4%99...: bardzo dobre!

Obejrzałam na wdechu (i śniły mi się potem niezbyt dobre rzeczy - niektóre osoby tak mają, kiedy film zrobi na nich wrażenie). Super aktorstwo - m.in. DiCaprio mistrz oraz wreszcie doceniłam Chalameta; nieoczywisty kontrast Lawrence-Streep ("musisz być młodą gniewną, jeśli nie chcesz zostać starą idiotką"). Bodaj jedna Blanchett w dość nijakiej roli (ale na tle całej reszty).

I tylko nie mogę przestać się zastanawiać, czy utrzymanie w konwencji "America is the best country in the nation" to celowy, czy niecelowy efekt komiczny? Bo przecież kometa powinna zostać wyceniona, rozparcelowana i przetworzona przez Chiny, zanim prezydent USA skończy zdanie i analizę opinii sponso... wyborców, a mniej cenne odłamki powinny chodzić na Ali po 9,99.

(No chyba że coś się nie uda).

Grzeszne myśli

Dziś z cyklu "grzeszne myśli Bartnickiej", bo grzeszę okropnie zawiścią za każdym razem, kiedy idę przez miasteczko przed południem, z siatami zakupów względnie z małymi dziećmi (z takimi bardzo małymi dziećmi już nie, już nie, uff, już nie!!!), i spotykam panów w wieku produkcyjnym, którzy nie targają ani zakupów, ani dzieci, ani piły tarczowej, drabiny względnie młota pneumatycznego, ani wiadra zaprawy, ani kosy, ani topora, ani żadnej rzeczy, która jego jest - są natomiast na lekkiej bani i w ogóle korzystają z uroków stanu. Może nie całkiem rycerskiego, ale też wyjebanego w kosmos. 

No więc dzisiaj byli dwaj, w wieku plus minus moim, może nawet młodsi, ale tak gorliwie zajęci przechodzeniem z etapu "młody wirażka" na etap "stary menel", że efekty są zauważalne i w pewnym sensie ponadczasowe. Wyszli z Żabki, jeden żwawo, acz wężykiem, drugi wolniej. I temu drugiemu - plask! - wyleciał portfel, czego on nie zauważył, bo był zajętym gorliwo-bełkotliwym nawoływaniem ANDŻEJ! ANDŻEJ!!! ANDŻEJ!!! i gonieniem pierwszego. Przez moment się zastanawiałam, czy na pewno chcę zawierać znajomość z (prawdopodobnie) rówieśnikami, ale szczątkowa przyzwoitość wygrała i huknęłam: WYPADŁO COŚ PANU! (tonem srogim a ponurym, żeby z jednej strony przebić się z informacją do żywego jeszcze aksonu, a z drugiej - stłumić w zarodku ewentualny pomysł zawarcia miłej znajomości). Pan drugi zawinął się w miejscu, spojrzał na mnie nieprzytomnie, zatoczył się z powrotem pod Żabkę i podniósł dobro, przytrzymując puszki w kieszeniach. Po czym zakłusował za kolegą, który - dogoniony i pyrgnięty w plecy, aż zabrzęczał jego kontyngent puszek - odbulgotał WIESIU, ALE JA SŁUCHAWKI W USZACH MAM!

Obserwuję, iż za moich czasów menele nie nosili słuchawek.